Najświętszego Serca Jezusowego

Parafia Rzymskokatolicka w Ełku

Nad parterowymi i piętrowymi zabudowaniami Ełku od wielu dziesięcioleci dominuje majestatycznie wieża kościoła Najświętszego Serca Jezusowego. Widoczna z daleka, jest symbolem i zarazem znakiem orientacyjnym dla ełczan.

O kościele Najświętszego Serca Jezusowego mówi się powszechnie w mieście i okolicy „ duży kościół” , w odróżnieniu od kościoła katedralnego św. Wojciecha . Zbudowali go ewangelicy, którzy do 1945 roku stanowili zdecydowaną większość mieszkańców Ełku.

W 1945 roku kościół przejęli katolicy, a rok później ówczesny Biskup warmiński powołał przy nim do życia wspólnotę parafialną. Gruntownie odnowiony i upiększony w latach 1956-1980 ,jest dzisiaj wspaniałą świątynią oraz zabytkiem sztuki sakralnej dużej wartości.

Pracom związanym z odnową i upiększeniem kościoła patronowali od początku kanonicy regularni laterańscy, ale wielką zasługę i udział mają w nich również wierni parafianie.

 

 

 

 

 

 

 

z historii

 

 

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego albo „duży kościół” do końca II wojny światowej był świątynią ewangelicko-augsburską. Zbudowano go w latach 1922-1925 na miejscu wcześniejszego, wzniesionego w latach 1847-1850 i zniszczonego w czasie I wojny światowej.

W sierpniu 1945 roku przy kościele osiedlili się Kanonicy regularni laterańscy, przybyli z Krakowa. Jeszcze w tym samym miesiącu kościół został poświęcony ku czci Najświętszego Serca Jezusa i oddany do użytku liturgicznego katolików, którzy zasiedlili miasto w miejsce wysiedlonej ludności niemieckiej wyznania ewangelicko-augsburskiego. Poświęcenia dokonał ks. Jan Tokarz CRL.

20 listopada 1946 roku ks. bp Teodor Bensch utworzył przy kościele samodzielną placówkę duszpasterską, powierzając ją kanonikom regularnym. Wojna nie oszczędziła kościoła. W czasie przejścia frontu rosyjskiego kościół zamieniono nawet na magazyn gospodarczy i stajnie dla koni. Pierwotne wyposażenie jego wnętrza – posadzka, ławki, organy, drewniany chór i balkony w nawach bocznych sięgające aż do prezbiterium – były zdewastowane w 50 %. Z witraży przetrwały tylko 3 nad ołtarzem.

W latach 1945-1946 wnętrze zostało uporządkowane. Zredukowano chór, usuwając jego partie z naw bocznych; naprawiono ławki i uzupełniono braki w posadzce; dobudowano dwa prowizoryczne ołtarze boczne; odnowiono gruntownie ołtarz główny. Najwięcej trudu i zabiegów kosztowały prace restauracyjne przy ołtarzu głównym. Sprawdzono w tym celu stolarzy i złotników z Krakowa. Był wśród mich m.in. znany p. Władysław Badowski. Z klasztoru Bożego Ciała sprowadzono też obraz Serca Pana Jezusa , który po zakończonych pracach umieszczono w ołtarzu. Obraz namalował w czasie wojny ukrywający się w klasztorze profesor Konarzewski. W 1964 roku stary ołtarz wraz z obrazem został przeniesiony do kościoła parafialnego w Klusach, gdzie można go jeszcze dziś oglądać.

W roku 1955, z inicjatywy ks. Wiktora Szoty CRL, rozpoczęto prace, w wyniku których wystrój wnętrza kościoła został całkowicie zmieniony; zakupiono nowe żyrandole, dano polichromię; wykonano nowe ołtarze, boazerię, konfesjonały i ławki, założono nową posadzkę marmurową , wprawiono witraże. Później w latach 1980-1981, zajęto się również zewnętrznym stanem świątyni; uzupełniono ubytki ceglane w murach, wyremontowano i wzmocniono wieżę , zmieniono pokrycie dachu z czerwonej dachówki na miedzianą blachę. 27 maja 1964 roku kościół został konsekrowany. Aktu konsekracji dokonał ks. bp Józef Drzazga

Z innych równie ważnych wydarzeń,których kościół Najświętszego Serca Jezusowego był świadkiem, wspomnieć trzeba wizytę Sługi Bożego Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego w maju 1958 roku, nawiedzenie Obrazu Jasnogórskiego w listopadzie 1959 oraz lipcu 1987 roku i ingres pierwszego biskupa ełckiego ks. dr Wojciecha Ziemby- 23 kwietnia 1992 roku.

 

 

 

 

Kanonicy.pl